Chore dziecko w dwóch domach

Dlaczego choroba jest martwym polem koordynacji przy opiece naprzemiennej

Zwykłe przekazanie dziecka przenosi torbę i wpis w kalendarzu. Choroba przenosi coś trudniejszego do przekazania w czysty sposób: objawy zauważone w nocy, diagnozę postawioną podczas krótkiej wizyty, dawkowanie zapisane na etykiecie z apteki. Nic z tego nie przemieszcza się automatycznie między dwoma domami tak, jak robi to wspólny kalendarz.

Raport kliniczny American Academy of Pediatrics dotyczący rozwodu i separacji wyraźnie wskazuje, że oboje rodzice powinni mieć dostęp do dokumentacji medycznej dziecka i być informowani w razie nagłego wypadku lub sytuacji ostrej, niezależnie od tego, w którym domu dziecko przebywa danego tygodnia. Gdy rodzice nie zgadzają się co do sposobu postępowania z problemem zdrowotnym, raport wskazuje, że powinno to być zgodne z obowiązującym już porozumieniem o opiece, czasem z pisemną zgodą obojga rodziców.

W praktyce rzadko zapisuje się to na piśmie, dopóki coś nie pójdzie nie tak po raz pierwszy: kuracja antybiotykowa zostaje w drugim domu, albo wizyta kontrolna, o umówieniu której żadne z rodziców nie pamięta.

Wizyty u lekarza i kto zostaje poinformowany

Nie ma domyślnej zasady, które z rodziców dzwoni do lekarza. Ważniejsze jest wspólne ustalenie, kiedy drugi rodzic się o tym dowie: w ciągu 24 godzin przy rutynowej wizycie, natychmiast przy wszystkim, co wymaga zabrania dziecka na izbę przyjęć.

Przychodnie często zakładają jeden główny kontakt, jeśli nie ustalono inaczej. Imiona, nazwiska i numery telefonów obojga rodziców, z adnotacją, że z każdym z nich można się skontaktować w celu uzyskania zgody, powinny znajdować się w dokumentacji lekarza dziecka, zamiast być ustalane po raz pierwszy podczas telefonu z drugiego domu.

To samo dotyczy rutynowej dokumentacji: historii szczepień, notatek o alergiach, pisma od specjalisty. Kopia w obu domach oznacza, że żadne z rodziców nie musi prosić drugiego o przesłanie dokumentu na krótko przed wizytą kontrolną.

Leki, które muszą podróżować z dzieckiem między domami

Kuracja lekowa rzadko kończy się dokładnie w momencie zmiany domu przez dziecko. Kuracja antybiotykowa z trzema dniami pozostałymi w momencie przekazania dziecka lub inhalator, który musi podróżować między domami tak jak tornister szkolny, zależą od pisemnej notatki, a nie od ustnej informacji.

Konkretna lista działa lepiej niż ogólne przypomnienie: nazwa leku, dawka, godziny podawania i liczba pozostałych dawek. „Amoksycylina, 5 ml, trzy razy dziennie, zostały cztery dawki” łatwiej zastosować o 7 rano niż wiadomość, że dziecko „nadal potrzebuje swojego antybiotyku”.

Dla dziecka na codziennych lekach z powodu długotrwałej choroby, takich jak inhalator, EpiPen czy insulina, notatka musi istnieć na stałe w obu domach, a nie podróżować tam i z powrotem razem z dzieckiem za każdym razem.

Krótka choroba w porównaniu z długotrwałym stanem

48-godzinna infekcja żołądkowa i choroba przewlekła wymagają innej koordynacji. Krótka choroba wymaga przede wszystkim szybkiego poinformowania drugiego rodzica oraz dostosowania przekazania dziecka do powrotu do zdrowia, a nie do pierwotnego harmonogramu.

Długotrwały stan, taki jak astma, cukrzyca czy leczona diagnoza dotycząca zdrowia psychicznego, wymaga stałego planu: z której apteki korzysta każdy dom, kto uczestniczy w których wizytach u specjalistów i jak komunikowane jest zaostrzenie, niezależnie od tego, czyj jest tydzień.

Porozumienia o współpracy rodzicielskiej powinny obejmować właśnie tego rodzaju powtarzające się szczegóły, a nie tylko zwykły harmonogram tygodniowy. Stałe potrzeby zdrowotne dziecka warto nazwać raz w porozumieniu, zamiast negocjować przy każdej wizycie.

Gdy oboje rodzice nie zgadzają się co do leczenia

Tam, gdzie rodzice dzielą władzę rodzicielską, decyzje medyczne niebędące nagłymi zwykle wymagają zgody obojga rodziców: konkretnego leczenia, zmiany leków, planowanego zabiegu. Prawdziwy nagły wypadek jest wyjątkiem: rodzic będący z dzieckiem nie musi najpierw skontaktować się z drugim, zanim zacznie działać, gdy zdrowie dziecka jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie.

Kliniczny przegląd zarzutów dotyczących zaniedbania medycznego w konfliktowych separacjach wskazuje, że niezgoda co do leczenia zdarza się na tyle często, że personelowi medycznemu zaleca się dokładne dokumentowanie stanowiska obojga rodziców, zamiast opowiadania się po stronie rodzica obecnego na wizycie.

W przypadku wąskiego, konkretnego sporu (jedno z rodziców chce drugiej opinii, drugie nie), usługi mediacji rodzinnej dobrze radzą sobie z tego rodzaju praktycznym sporem, często w jednej lub dwóch sesjach skupionych wyłącznie na kwestii medycznej, bez ponownego otwierania całego porozumienia o opiece.

Prowadzenie wspólnej dokumentacji zdrowotnej między dwoma domami

Wiele z tego sprowadza się do zapisywania rzeczy w miejscu, które sprawdzają oboje rodzice, zamiast polegać na pamięci lub jednej wiadomości przekazywanej między domami. Wspólna dokumentacja eliminuje sytuację, w której rodzic dowiaduje się o diagnozie z drugiej ręki.

Gingerbread, brytyjska organizacja dla rodzin z jednym rodzicem, zaleca wcześniejsze ustalenie, co się stanie, jeśli dziecko zachoruje, a z jednym z rodziców nie da się od razu skontaktować, zamiast wyjaśniać to w trakcie choroby.

Aplikacje stworzone do koordynacji opieki naprzemiennej, takie jak Lina, mogą przechowywać notatki o alergiach, harmonogramy leków i historię wizyt w jednym miejscu dostępnym dla obojga rodziców, w wątku oddzielonym od codziennej logistyki.

Źródła

American Academy of Pediatrics: Helping Children and Families Deal With Divorce and Separation, Pediatrics (2016) →

Zarzuty zaniedbania medycznego w konfliktowych sprawach rozwodowych i o opiekę (PMC) →

Gingerbread: pomoc, gdy nie możecie dojść do porozumienia →

Resolution: poradnik rodzicielstwa podczas rozstania →

Bufdir: umowa o współpracy rodzicielskiej →